ระบบบริการสุขภาพของประเทศไมทยกำลังเผชิญแรงกดดันจากหลายทิศทางพร้อมกันทั้งการเข้าสู่สังคมสูงวัยอย่างเต็มรูปแบบ ภาระโรคไม่ติดต่อเรื้อรังที่เพิ่มขึ้น วิกฤตการขาดแคลนบุคลากรและความเสี่ยงต่อภาวะหมดไฟ งบประมาณด้าานสุขภาพที่ตึงตัว ความเหลื่อมล้ำเชิงพื้นที่และเชิงดิจิทัล รวมถึงความคาดหวังของประชาชนที่สูงขึ้นต่อมาตรฐานการรักาา ความโปร่งใส และความเป็นธรรมของระบบ

ขณะเดียวกัน ระบบสุขภาพยังต้องรับมือกับผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ มลพิษทางอากาศ ภัยพิบัติ การเปลี่ยนแปลงโครงสร้างเศรษฐกิจ และการแข่งขึ้นด้านการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในระดับภูมิภาค ความท้าทายเห่านี้ทำให้ "คุณภาพและความปลอดภัย" ไม่อาจถูกมองเป็นเพียงเรื่องของการผ่านเกณฑ์มาตรฐานหรือการรับรองรายแห่ง หากแต่ต้องถูกมองในฐานะ "ระบบนิเวศ" ที่เชื่อมโยงผู้มีส่วนได้ส่วนเสียหลายระดับ ตั้งแต่ผู้ป่วยและครอบครัว บุคลากรสุขภาพ หน่วยบริการ หน่วยงานกำกับ ไปจนถึงบริบททางสังคม เศรษฐกิจ และสิ่งแวดล้อม

คำถามสำคัญจึงไม่ใช่เพียงว่า วันนี้เรายังรักษามาตรฐานคุณภาพได้หรือไม่ แต่คือ...

• ระบบคุณภาพและความปลอดภัยของไทยกำลังมุ่งมั่นไปในทิศทางใด
• หากปล่อยให้ระบบเดินไปตามแรงเฉื่อย อนาคตที่รออยู่จะเป็นอย่างไร
• และหากทุกภาคส่วนพร้อม "ขยับร่วมกัน" เราจะออกแบบภาพอนาคตที่พึงประสงค์ ซึ่งตั้งอยู่บนความไว้วางใจ เมตตา และนวัตกรรมที่เปี่ยมไปด้วยความใส่ใจได้อย่างไร